Assistent.

Assistenten. Of assistent, want in mijn geval heb ik er nog nooit meer dan 1 tegelijk meegehad. Het is haast een beroep op zich.
Ooit, in een ver en grijs verleden was ik van plan samen met 2 vrienden een studio op te richten. Een soort fotografencollectief die een full-service konden aanbieden. Helaas, door velerlei redenen miste ik noodgedwongen de boot en kon ik pas na een aantal maanden inpikken. Waarop ik te horen kreeg dat dat niet zo’n goed idee zou zijn. De realiteit had het gedroom ingehaald en als het met 2 al pompen was dan zouden die studio met 3 vast en zeker verzuipen. Misschien later, als alles goed ging en ondertussen kon ik alvast als assistent beginnen. Duh ! Daar stak mijn eergevoel een stokje voor en na het wensen van het allerbeste (oprecht) vertrok ik naar andere horizonten.
Naar Aalst meerbepaald alwaar een andere fotografe ook op zoek was naar een assistent. Same job maar minder geladen. En gratis.
Het begon nog veelbelovend, met een boel fijne, technische opdrachten en ook al beperkte mijn rol zich tot het versleuren van lampen, het opstellen van een technische camera (remember anyone ?) en het slijten van vele uren in de donkere kamer, ik had het gevoel dat ik effectief iets aan het bijleren was.
Helaas, na een maand of 4 viel iets als het grote lot in de schoot van de fotografe en ondanks vele beloftes beperkte mijn rol als assistent zich dra tot het opvegen van de studio en, nog steeds, de uren in de donkere kamer. Maar van fotograferen kwam niet veel meer in huis en die deur trok ik ook al snel achter mij dicht.
(Voor de goede orde, de fotografen uit deel 1 zijn nog steeds goede vrienden en de beste collega’s die een mens zich kan wensen. De fotografe uit deel 2 heb ik helaas daarna nooit meer gezien.)
Maar terug naar het assistentschap. Of tenminste, het niet-assistentschap want daarmee had ik het wel gehad. Ik zou het zelf wel doen, liefst alleen en dat is in feite nog steeds niet veranderd. Waarmee ik de job van mijn assistenten niet wil minimaliseren. Het zijn en blijven fijne mensen en ze doen wat ze moeten doen.
Alleen, ik heb er steeds zo’n raar gevoel bij. Ik ben gewoon alleen te werken, alles zelf te doen maar soms kan dat niet en vraag ik er iemand bij. Maar dan heb ik het nog steeds moeilijk die mensen te gaan commanderen. Ik ben te braaf.

Deze week kwamen me een aantal verhalen ter ore en van sommige zakte mijn broek wel af. Zo kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik geen goede assistent kende. Er was namelijk een fotografe die een belangrijke opdracht had maar helemaal in paniek was geschoten omdat haar vaste assistent er niet kon bij zijn. Ik ken die jongen, hij heet Aaron en is een droom voor elke fotograaf. Hij kan alles, kent zijn licht en lampen van binnen en van buiten en is een schat in de omgang. De perfecte assistent.
Maar hij kon er dus niet bij zijn en dat was een groot probleem want nu moest die fotografe zelf haar licht gaan opstellen naar de wensen van de klant en daar was ze niet zo goed in. Duh alweer ! Hoe kom je dan aan die opdrachten. Wie maakt dan die foto, wanneer je werk zich slechts beperkt tot het indrukken van het knopje ?
Ik ken studio’s waar ze aan de lopende band catalogi fotograferen en waar de assistenten alles klaarzetten, tot het stoeltje voor de fotograaf toe, die dan al telefonerend plaatsneemt en nog steeds telefonerend 30 keer op het knopje drukt, zonder nog maar naar het model te kijken, om dan ‘changez’ te roepen. En op het eind van de dag zijn factuur maakt. Dan kijkt hij wel.

Dan liever een man als Tim Walker. Een groot fotograaf en een talent als geen ander. Uren kan ik in dat dikke salontafelboek van hem liggen kijken en al na 5 seconden maakt de afgunst plaats voor grote bewondering.
Deze week werkte ik met een model die onlangs met hem had moeten werken. Ik was dus razend nieuwsgierig en vroeg haar de pieren uit de neus. En wat bleek : die man had 1 assistent, die wat aan de computer prutste of kaartjes inlaadde maar verder deed Tim Walker zo goed als alles zelf. Lampen instellen en verplaatsen, lenzen wisselen op de camera enz. Die wist waar hij mee bezig was en ook al krijgt die ongetwijfeld elke week een paar tientallen aanvragen om te mogen assisteren, 5 jaar desnoods en volledig gratis, en kan het budget nooit een probleem zijn, als het kan doet hij het zelf. Respect daarvoor.

Momenteel heb ik een ‘vaste’ assistent. Voor als het nodig is. Heel soms. Hij is van het leergierige type, sneakerfanaat, allochtoon, megasociaal en uitermate gedreven. Mous heet hij, dat komt van Mohammed grap ik dan altijd en dan moet iedereen eens goed lachen.
Hij is binnen de 2 minuten altijd de beste vriend met het model, geen vraag is hem teveel en ik denk dat hij het nog ver zal schoppen. En dan zal ik blij zijn dat ik daarbij mijn steentje heb bijgedragen.

Koen
 

An evening with.....

Zo heel af en toe begeef ik mij ook op het gladde ijs van de muziekjournalistiek. Hoewel ik mezelf in de verste verte geen kenner zou durven noemen en ik vol bewondering mijn collega's sublieme verslagen uit hun losse pols zie schudden. Bij mij is het veeleer een kwestie van zwoegen en zoeken, wat gezien de meestal opgelegde deadline soms gepaard gaat met de nodige stress. Maar toch ! I like and I hope you like too !

An evening with Greg Dulli, 13/11 Trix Antwerpen

De rocker uitgebeend.

Ik ben niet zo iemand met vele helden, niet in de muziek en bij uitbreiding ook niet in het echte leven. Maar wanneer ik toch zou moeten kiezen dan zou Greg Dulli zeker en vast hoog op mijn lijstje komen te staan, zo net onder Bruce Springsteen maar wel afgescheiden van de rest van het peleton.
Omdat de man nu al meer dan 20 jaar muziek maakt, eerst bij de geweldige The Afghan Wigs, later bij The Twilight Singers of met zijn compaan Mark Lanegan als The Gutter Twins en hij me nooit wist te ontgoochelen.
In afwachting van de nieuwe TS-plaat “Dynamite Steps”, die volgend voorjaar zal verschijnen toert hij onder de noemer “an evening with Greg Dulli, akoestisch en solo al is dat laatste niet echt correct omdat hij met violist/cellist Rick Nelson en gitarist Dave Rosser 2 mede-Twilght Singers op het podium had staan. Beide heren zorgden voor de inkleuring van de naakte nummers die hij uit zijn uitgebreide discografie plukte.

Afgetrapt werd met een sobere St.Gregory waarbij zijn eeuwige ‘morning after’-stem zich moeiteloos om het subtiele gitaarspel drapeerde. Met Blackbird & The Fox kregen we daarna al een eerste voorsmaakje van de nieuwe plaat en daarin herkenden we meteen alle ingrediënten van een echte Dulli-song : niet zelden handelen zijn nummers over de pijn van de liefde, met een wat sinistere ondertoon, schuld en boete zijn hem niet vreemd en de referenties naar ouwe soul waren van in de beginjaren hetgeen zijn intense, bloedhete rocknummers onderscheidde van de rest.
Niemand zingt Coltrane zoals Coltrane maar zoals Greg Dulli zich ‘A love supreme’ eigen maakte zie ik er weinigen nadoen , net zoals hij ook gedurende de rest van de set zich moeiteloos stukjes Marvin Gaye, The Beatles of José Gonzales toeëigende als waren ze van hemzelf.
Na een intense versie van ‘The Killer’ was het tijd voor een rondje Afghan Whigs, tot grote vreugde van het talrijke publiek. Er werd meegezongen, geroepen en dat leidde tot enkele grappige interacties zoals “Hey, it’s zaterdag night, let it loose guys. I don’t give a fuck !”.
Het concert ging in crescendo, Dulli’s rasp ging steeds beter klinken en het gevreesde kampvuurgevoel dat bij zo’n unplugged-shows al eens de kop opsteekt was in geen verste verte te bespeuren . Integendeel, het trio sneed met bloedstollende versies van ‘Candy Cane Crawl’, ‘Teenage Wristband’ en ‘Twilite Kid’ nog eens diep in ons vel alvorens in de nacht te verdwijnen.
Was het dan allemaal zo geweldig ? Neen, hoe intens die trioformule ook was, hoe dicht ze soms ook ‘to the point’ kwamen, het echte bandgevoel werd soms gemist en die akoestische snaren, hoe mooi beroerd ze ook werden, klonken na anderhalf uur toch dat tikkeltje te klef om constant te beklijven.
Maar afgaande op de 2 proevertjes van de nieuwe plaat die we geserveerd kregen wordt het nagelbijtend afwachten tot die nieuwe plaat er eindelijk is. En dan kunnen we Greg Dulli gaan bekijken zoals we hem nog steeds het liefste zien. Met een heuse rock’n roll band achter zich.

KK for www.proximusgoformusic.be

Mooooi.

Erwin Olaf ! Een beetje toch mijn held.

Vorig jaar (of was het nu begin dit jaar ?) was van de man nog een schitterende tentoonstelling in het Fotomuseum van Antwerpen te zien.

Je stapte binnen in het rauwe universum van deze nederlander met vooral veel glossy, hypergestileerde beelden van fetischachtige wezens.

Maar het is die andere kant die ik pas echt mooi vind. Even gestileerd, even bevreemdend maar opeens heel erg ingetogen. En met veeeel verhaal. Dat maakt voor mij een superbeeld.

Het kan niet alle dagen kermis zijn.

Frustratie ! Het overkomt iedereen wel eens, in welke hoedanigheid of om welke reden dan ook.  Bij mij is het meestal foto-gerelateerd. Ik zie een mooi beeld maar heb geen camera bij de hand, ik zie een foto in een tijdschrift en denk soms dat ik in geen duizend jaar aan dat oog zal kunnen tippen. Of soms ook omgekeerd. Dan zie ik een crappy reclamebeeld voor een of andere grote firma en dan denk ik gefrustreerd aan het vele geld dat ze aan een slechte fotograaf die op het juiste moment die juiste persoon kende. Geld dat ze veel beter aan mij hadden gegeven natuurlijk. Want dan is het win-win. Ikke blij met de job en de centen, zij normaal gezien ook blij met het betere resultaat.

Helaas spelen die dingen niet altijd mee in de beslissingen die genomen worden bij (sommige) reclamebureau's of klanten. Soms is er gewoon geld en dat moet op. Vele firma's hebben zoiets als een marketingafdeling en die krijgen elk jaar een budget en wanneer ze dat verstandig zouden beheren en er blijkt op het einde van het jaar dat er nog geld over is, dan krijgen ze het jaar nadien gewoon minder. Wat nooit de bedoeling kan zijn.

Zo heb ik eens een hele (na)zomer terassen gefotografeerd voor een bekend biermerk die met die beelden een gidsje zouden maken zodat wij altijd en overal ten lande toch maar op het juiste terras onder de juiste gesponsorde parasol zou kunnen gaan zitten. Het was een hele klus (300 terrassen denk ik) en ik doorkruiste het hele land maar het resultaat mocht er wel zijn. Toen ik het volgend voorjaar eens ging informeren wanneer die gids nu zou verschijnen bleek dat de marketingafdeling was vervangen, het idee was afgeblazen, de foto's in de vuilbak lagen maar dat ze toch weer hetzelfde budget van het jaar voordien hadden gekregen. En waren ze alweer aan het broeden op nieuwe zinloze, geldverslindende projecten. Was ik blij met de centen ? Absoluut ! Vond ik het jammer dat de gids er niet kwam. Nog veel absoluter want een beetje eergevoel is me ook niet vreemd.

Enfin, frustratie dus en gisteren was het weer van dat. Je bent blijkbaar maar een fotograaf wanneer je naam dagelijks in de kranten of boekskes vermeld staat en wanneer je zoals ik een beetje naamloze reclamebeelden maakt of concerten fotografeert voor een website, dan besta je ook niet echt. Ik werd in mijn brede familie ook maar als echte fotograaf aanzien toen ik na 15 jaar eens 10 seconden in de Rode Loper aan het werk was te zien toen die kwamen filmen tijdens een modeshoot. Opeens was ik wel "goed bezig" ! Ik troostte me met de gedachte dat de mensen die het moesten weten, het ook wel wisten. Zo denk ik ook dat wie in de muziekwereld werkt, mij ondertussen toch al wel zou moeten kennen. Ik werk ondertussen begot zelfs al voor Focus Knack ! Vaarwel anonimiteit denk je dan toch.

Helaas, toen gisterenochtend na 7 dagen 'njet', bleek dat er toch mocht gefotografeerd worden bij Prince, sloegen de meisjes van de organisatie aan het telefoneren om iedereen van het heuglijke nieuws op de hoogte te brengen. Iedereen behalve mij. Boehoehoe. Waardoor ik tijdens het overigens schitterende concert het ene mooie beeld na het andere op mijn netvlies zag gebrand worden, terwijl het eigenlijk op mijn geheugenkaart had moeten opgeslagen worden. Frustratie dus, die ik er maar met veel moeite afgedanst kreeg. Wat uiteindelijk welk lukte met behulp van die meisjes met hun streepjestruien.

Vandaag dus geen krant, Facebook is te mijden en die kleine paarsen zal ik misschien later wel nog eens kunnen fotograferen. Hé, misschien moet ik Serge Simonart maar eens bellen :-)

Koen 

De vlucht vooruit.

Stilstaan is achteruit gaan. Uw dienaar heeft dus op vraag van enkele bureau's het nobele en zwaar onderschatte ambacht van 'testfotograaf' weer opgenomen om met behulp van enkele vooralsnog onbekende modellen zichzelf en hen naar een hoogstaander carrière in het modelandschap te catapulteren.

Experimenteren is de norm. Wie niet waagt, niet wint. 

Deel 1 is achter de rug en mjaaaaa..... : het ziet er goed uit.  Alvast een voorproefje.

MO : Caroline at IMM  

MU : Lene Leroy  

Dress : Ti+Hann

Assistent Mous Lamrabat

De verkeerde keuze

Aloe Blacc at Vooruit Gent, 17-10-10

Was beter naar Sharon Jones & the Dap Kings geweest in Trix. Same kinda music, different kinda soul.

Stilleven met Joe

Joe Jackson at AB, 10-10-10

Top Secret

New project ! 

Death of a salesman.

Oef, het bloed begint terug te stromen, de electrische leidingen in m’n hoofd zijn weer hersteld, de kramp is uit mijn vingers verdwenen en het topje van mijn neus eindelijk ontdooit. De eerste kou had me stevig te pakken en de zo gevreesde herfstdepressie loerde om de hoek. Nee, ze stond simpelweg naast mijn bed, zat mee aan tafel, kampeerde achter mijn computer en het koste heel wat moeite om ze buiten te werken. Nu plakt ze tegen mijn grote raam, langs de buitenkant welteverstaan. Ik zet wel een velux open vandaag. En kan ik eindelijk weer overgaan tot de orde van de dag : er moet geblogd worden.

Ooit, toen er nog lessen esthetica bestonden, zagen we daarin ooit de film 'death of a salesman' met Dustin Hoffman. Ik herinner mij er niks meer van. Of toch, ik denk dat ik het een saaie, grijze film vond. Maar de titel schoot mij deze week te binnen. Ik voelde me ook een beetje Dustin Hoffman. Een niet bijster succesvolle verkoper ! (Hoewel het meer over een familiedrama ging dan over z’n carriere, denk ik. Soit)
Hoe vaak ik de laatste weken, maanden, jaren al niet heb gehoord dat ik mezelf beter moet gaan verkopen, ik zou het niet weten. Maar had ik voor elke keer een euro gekregen dan had deze blog waarschijnlijk een ander onderwerp gehad.
Hoe doe je dat, jezelf verkopen ? Je waren gaan aanprijzen. Zo ongelooflijk vol zijn van jezelf, zeker van je stuk, dat je een blinde jouw verrekijker zou kunnen verpatsen. Een paar Uggs aan een Masai. Een ziekenhuisbrilletje aan Karl Lagerfeld. Ik heb het nooit gekund en het zal wel nooit echt goed gaan. Omdat...

Omdat ik blijkbaar nogal zelfkritisch ben, mijn ogen openhoud voor wat rond mij gebeurt en ik bijgevolg overal dingen zie die beter zijn, nog iets zouden kunnen toevoegen waardoor ik m'n werk ineens niet meer zo 'af' vind als een minuut daarvoor. In mijn korte tijd op St-Lucas dreef ik m'n leraars al tot wanhoop wanneer ik m'n werk moest komen verdedigen voor de klas omdat ik het meestal al met de grond gelijk maakte. Had ik niet beter dat lettertype gebruikt, die achtergrondkleur was volgens mij beter..... Ze hoefden niks meer te zeggen, dat had ik zelf wel gedaan. Niet dat het slecht was, integendeel, maar ik legde de lat te hoog en kon niet aanvaarden dat ik daar toen (logischerwijs) niet geraakte. Zo heb ik ook 10 jaar geen portfolio gehad. Ik vond m'n laatste foto's steeds beter dan wat ik daarvoor had gemaakt en wilde die ouwe troep dan ook niet gaan voorleggen. Als ik het al niks vond, wat moeten die pro's daar dan niet van vinden. Zodat ik me in een overbevolkte markt al snel voorbijgesneld zag worden door mindere euh… godjes met een vlottere babbel maar vooral een dieper geloof in eigen kunnen.

Zoek dan een agent, manager, huisslaaf die dat vuile werk voor je wil opknappen, hoor ik je al zeggen. Misschien moet ik dat wel doen. Want wat je zelf doet, doe je niet altijd even goed. Dus kom maar op, geroepenen der aarde. Solliciteren liefst met een foto. Die ik vakkundig maar evengoed met een fluwelen handschoen zal beoordelen. We willen dat zelfvertrouwen toch niet schenden hé.

KK
 

Blogstress

Oei ! 2 post op dezelfde dag. Mag dat ? Is dat niet van het goede teveel ?

Dat zal het wel niet zijn want ondanks mijn goede voornemens was het met mijn dagelijks geschrijfsel al gedaan na amper een week. En niet omdat er niks te melden was. Integendeel. Er was zelfs teveel te melden. Ik wilde over wel tientallen dingen nu eens mijn mening zonder zout met iedereen delen. En dan vooral met de fans. Want ook die waren er al. Mensen die me gewoon een berichtje stuurden met de vraag of ik die avond toch niet zou vergeten iets te schrijven. Of me onderwerpen suggereerden. Komaan zeg. Ik ben geen broodschrijver. Dat vloeit hier echt niet alle dagen even vlotjes uit de vingers. Soms moet er gewerkt worden. In het echt en aan dat geblog. En dat gaat het echte vooralsnog voor. In dit geval, of beter in het geval van de laatste paar dagen, meer bepaald een badkamer, een slaapkamer en een keuken. Die moesten gevonden worden voor een fijne fotoshoot voor een fijn bedrijf waarmee ik fijne centen kon verdienen waarmee ik tijd kon kopen. Om te bloggen bv.

Een keuken was snel gevonden want dat heeft iedereen en dat is zowat openbaar domein in huis, die wordt al eens gezien door anderen dus die mag er al eens wat fancier uitzien. Een slaapkamer was al wat moeilijker. Niet omdat die niet mochten gezien worden maar toch. Het idee dat er een ander koppel in je bed zou moeten gaan liggen was voor sommigen toch al een nachttafeltje te ver. Maar wat vooral opviel was de lamentabele staat van de gemiddelde slaapkamer. De helft van de mensen heeft geen echt bed en slaapt op een matras op de grond. Dat doen ze al jaren zo en dat slaapt ook lekker en voor de centen van een echt bed kan je zo oneindig veel andere dingen doen. (Dat ze voor de prijs van hun keuken een jaar verlof zonder wedde hadden kunnen nemen vergeten ze er wel bij te zeggen). De andere helft, of toch bijna, slaapt in een bed van Ikea. Punt. Enfin, het zal behelpen worden.

Over de badkamer ga ik zelfs niet beginnen. Daar ga ik eens een fotoreeks over moeten maken. Echt waar. Het was teveel. 

Dan had ik het liever over die tientallen andere dingen waarover ik wilde schrijven. Zoals die idiote, vlaamstalige, federale minister die in ons tweetalig België van het Engels de tweede taal wilde maken, ten koste van het Frans. Kom daar in Brussel of verder maar eens mee af. 

Of over mijn vriend Alex Vanhee die vandaag zijn nieuwe fotoboek voorstelde. Of over het concert van The Divine Comedy van gisteren in de Botanique. Of dat van Mumford and Sons morgen in de AB en mijn verwachtingen daarvan na hun hysterische passage op Pukkelpop. enz. 

Het zal voor de volgende zijn. Tot dan.

The Divine Comedy

The Divine Comedy at Botanique 28/09/2010

Kunst in het park.

Jaja, schrik niet. Uw dienaar is een kunstliefhebber. Ik was ook graag gewoon kunsthebber geweest maar daarvoor ontbreken vooralsnog de centen, enig inzicht in de duizenden stromingen en de tijd om al te veel musea en galerijen af te schuimen. 

Ik ben ook van het soort die kunst veeleer als iets 'decoratief' beschouwd en weinig boodschap heeft aan een vuistdik boek waarin wordt verklaard wat de kunstenaar nu net bedoelde met die of gene installatie. Dan hadden ze aan de ingang van elk museum maar een leeszaal moeten installeren waarin een synopsis van al die boeken te verkrijgen is en ik na het diagonaal doornemen van die lectuur over de nodige dedain beschikte om waardig door die zalen te schrijden, het niet nalatend mijn pas verworven kennis op een toch net iets te luide fluistertoon aan mijn gezelschap dat liever eerst een koffie was gaan drinken mede te delen. Bewonderende blikken en respect zouden mijn deel zijn.

Maar zoals gezegd, zo ben ik niet en zal ik wellicht ook nooit zijn. Ik ben te lui. 

Tegenwoordig loopt in mijn fijne thuisstad Sint-Niklaas een 'Chambres d'amis nouveau style' onder de noemer 'Coup de Ville'. Waarom tegenwoordig en bij nader inzien altijd al alles wat men via de benaming al enig aanzien wil verschaffen gelijk ook in het frans moet worden benoemd is me  nog steeds een raadsel. Ze smijten je met franse modemerken, cafénamen, gerechten en tentoonstellingen naar de kop en achteraf blijken het alweer volop vlaamse initiatieven te zijn. Ik stap zo'n zaak meestal binnen met de bedoeling mijn kennis van het frans te onderhouden want ik kom nu ook weer niet zo heel veel in Brussel, laat staan Wallonië en buiten een jaarlijkse vakantie is Frankrijk nu ook weer geen dagelijks te bezoeken stek maar dat frans moet onderhouden worden en dat kan alleen maar door het te spreken. Blijkt die truttebel achter de toog steevast mijn frans met swahilli te verwarren en dat ligt heus niet aan mijn uitspraak.

Maar we dwalen af, het ging hier over 'Coup de Ville', ofte vanaf nu 'Stadsgreep' genoemd. Naar analogie met die kunsthappening van 25 jaar geleden in dat andere Oost-Vlaamse stadje kan je op een heleboel locaties in de stad moderne kunst gaan bewonderen in huizen, garageboxen, tuinen of parken.  Kunst gaande van installaties, performances tot fotografie of beeldhouwwerken. En het dient gezegd, er zitten er een paar schoontjes en heel indrukwekkende tussen. De uitleg hierover ga ik u besparen, wat de juiste bedoeling was van het ene werk in gene interieur interesseert me dus niet maar evengoed werd ik toch af en toe eens stil. Zo'n Michaël Borremans is toch indrukwekkend en fascinerend, net als wat de mij nobele onbekende Eric Croux in godbeterd mijn eigen straat installeerde. Dat moet je gezien hebben. Onder andere.

Ik ben nu halfweg het parcours, volgende week ga ik nog eens op ontdekkingstocht. En dan ga ik het eens hebben over dat andere, minstens even leuke deel van zo'n 'stadsgreep'. 

Oh, en ja. Waar het alvast niks mee te maken heeft is met onderstaande beeld in de brusselse botanische tuin waarop gisteren mijn oog viel. Het liep al tegen den tienen, het uur waarop mijn hormonen wat beginnen opspelen en waarschijnlijk was dat ook de reden waarom het mij nu, nadat ik er al tientallen keren onderdoor was gelopen, opeens opviel. Staat dit nu echt in een openbaar park, waar dagelijks talloze onschuldige klasje op bezoek komen? Ben ik nu de enige die dit ziet ? 

Koen

Uook ?

Laat ons beleefd blijven en zeggen (hopen) dat het na die eerste 3 nummers wat beter werd. Zoals u ongetwijfeld in alle onbevooroordeelde verslagen in alle kranten kon lezen. Of op http://knackfocus.rnews.be/nl/entertainment/

Samen met de rest van de foto's.

Geen kippenvel dus. Was Karen Elson in AB dan toch geen beter idee geweest ? Een roste schone in een intieme sfeer. Mét Wim Defoort in de buurt. Gemiste kans.

Rozengeur en Maneschijn bij U2

PHOTOGRAPHY AND VIDEO INFORMATION – ALL CITIES/VENUES Still cameras (Maximum 20):·    Located in secondary barricade.· First three songs, no flash.
· Suggested lens size between 75-200 (no larger!!!).· Equipment: no tripods or monopods permitted.

· Accredited photographers will be met, checked-in and briefed, at the venue by local promoter and Frances· A photo or video pass is not a ticket to the show.· There is no storage area for equipment. Any photographer/crew member who also has a ticket to the performance must exit the venue, store their equipment, and then return to the venue through the regular entrance.· There are no photo and/or television releases required for this tour.

Het is weer van dat ! 

Telkens weer wanneer die Big Bands ons land aandoen is het wachten tot de laatste dag vooraleer eindelijk die bevestiging binnenkomt : Je fotopas is goedgekeurd. Gevolgd door een korte briefing van wat kan en wat niet.

Wat meestal steeds op hetzelfde neerkomt. First 3 songs, no flash. Soms gevolgd door nog wat technische tralala maar daarom niet minder belangrijk. Zoals 'large lens requiered". Wat zoveel betekent als dat we jullie ergens gaan posteren op een vierkante meter ter hoogte van de PA of op de buitenste ring van het balkon om toch maar te vermijden dat de anders steeds zorgvuldig weggephotoshopte rimpels van onze artiest al te close in beeld kunnen worden genomen. 

Geen risico's. Alles onder controle. Bij de Rolling Stones kregen we ooit een briefing van een kwartier waarin zelfs letterlijk werd gesuggereerd hoe we onze camera best zouden instellen (ISO, tijd, diafragma) om dat mooie uitgelichte beeld te kunnen bekomen. En dat na ongeveer 35 seconden in het 2de nummer Keith gezellig naar de andere kant van het podium zou wandelen om daar gedurende 5 seconden rug aan rug met Mick te gaan staan. 'Photo-opportunity'. En zo waren er nog wel enkele. Mijn grootste gemis die avond was mijn moleskine waarin ik alles beter had genoteerd. Naast enige vorm van spontaneïteit van de band. Zo krijg je natuurlijk automatisch eenheidsworst. Of zie ik het verkeerd en ligt daarin nu net de uitdaging ?

In elk geval, vanavond zal het waarschijnlijk niet zo'n vaart lopen. (Een beetje dromen mag.)

Een ander teer punt is wat meestal ergens onderaan zo'n briefing staat : "A photo pass is not a ticket for the show". Of met andere woorden : Rij naar Brussel, sta een uur in de file, zoek nog een uur naar een parkeerplaats, wandel die 3 km naar het stadion, wacht daar op het aangegeven punt tot een of andere kleerkast jullie komt halen, neem 10 minuten foto's en ROT DAN OP.  En nee, er is echt geen plaats meer in dat stadion, jullie zijn misschien wel met 10 of 20 godbetert. En wat met die fototassen ? Dat is een logistiek probleem van zo'n omvang dat we dat er echt niet meer bij konden nemen. Ja, dit is een groot stadion maar we gebruiken echt al elk kamertje en iedereen die hier rondloopt is zo belangrijk dat die echt geen 2 minuten kan gemist worden. De kans dat die klauw dan naar beneden komt is echt te groot. En we zijn daar wel voor verzekerd maar als we dat kunnen vermijden zit onze bonus malus toch weer voor een tijdje goed. 

Respect ! Daar gaat het om en dat is er niet. 

En toch gaan we weer ons stinkende best doen. (Morgen het beeld.)

AND THE WINNER IS...

Dit weekend voor de allereerste keer naar Leffingeleuren geweest. Het was al van Torhoutse tijden geleden dat ik de bijna Westhoek nog eens geassocieerd had met Rock 'n Roll. No offence ! Maar ergens stopte  mijn muziekperimeter steeds ergens een beetje voorbij Gent. Onterecht natuurlijk en een blik werpend op de affiche van dit fijne festival (en die van de voorbije jaargangen) was het al bijna een regelrechte schande dat ik nu pas voor het eerst mijn camera onder Leffinges kerktoren tevoorschijn toverde.

Fijne groepen gezien en gefotografeerd : Phosphorescent was wondermooi en ik had spijt dat ik ze vorige woensdag in de Botanique aan mij had laten voorbijgaan.

Paul Weller was angry als altijd en deed zeer zijn best om het publiek en de in slaap gevallen geluidstechnieker van zijn geweldige kunnen te overtuigen. Mij had hij alvast !  

Wilco was subliem en perfect als altijd. Maar het is en blijft voor mij een luistergroep met zovele laagjes in de muziek waarvan de helft verloren gaat in een (hoe mooi ook) festivaltent voor een rumoerig publiek.

Nee, dan was der Admiraal, die Freebee van 't Stad toch wel de overwinnaar. Geen intimistisch gedoe (dat had hij dan toch beter begrepen dan Wilco) maar een festivalset die vooruit vlamde en de zware concurrentie op enkele minuten reed. En als zijn mama in de backstage weer maar eens vroeg waarom hij toch altijd zo moet roepen : dat kan hij best mama Tom, en dat werkt. Dat voel je, tot in je kl****.

Da's Rock 'n Roll.

The end is also the start !

"Ik wil er ook een blog op !"

Er moest dringend eens werk gemaakt worden van een nieuwe site. De oude was versleten (ons moeder mag het niet weten..) en voor een keer ging ik het nu eens niet zelf doen. Ik was een paar gedreven en fijn getalenteerde jonge honden tegen het lijf gelopen en die zouden de klus wel kunnen klaren. (Dankuwel Luc en Tim)

Maar dan moest er eerst wel huiswerk gemaakt worden. Hoe ga je al die beelden gaan indelen, wat hoort waar, hoeveel mapjes kan je daar plaatsen wanneer je met zoveel verschillende dingen bezig bent, mag je een geweldige foto die echter al 5 jaar oud is nog op je site plaatsen ? Enz.  Voorwaar geen gemakkelijke vragen.

Dat er een blog bij moest, was echter van meet af aan duidelijk. Het lijkt me een ideaal middel om een ongezouten mening te verkondigen, de mensen achter de foto af en toe ook eens in het zonnetje te zetten maar vooral omdat het mezelf enige druk zou opleggen. Niks is zieliger dan een blog waarop maar om de zoveel maanden eens een snel berichtje wordt gepost. Nee, op deze moet wekelijks, nee dagelijks (oei !) iets verschijnen en alleen een algemene stroompanne, levensbedreigende ziekte, een vakantie zonder internetverbinding of complete burn-out kan me daarvan weghouden. 

Ik hoop mezelf en jullie niet te ontgoochelen.

We duiken erin !

Koen